കുണ്ടൂർ നാരായണമേനോൻ; പച്ചമലയാളത്തിന്റെ പതാകവാഹകൻ

• Jun 28, 2026

മലയാള ഭാഷയുടെ സ്വത്വവും തനിമയും സംരക്ഷിക്കാൻ ജീവിതം സമർപ്പിച്ച അപൂർവ സാഹിത്യകാരനാണ് കുണ്ടൂർ നാരായണമേനോൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ നവോത്ഥാനകാലത്ത് മഹാകവി ഉള്ളൂർ, വള്ളത്തോൾ, കുമാരനാശാൻ എന്നിവർക്കൊപ്പം ആദരവോടെ പരാമർശിക്കപ്പെടേണ്ട വ്യക്തിത്വമാണ് അദ്ദേഹം. പച്ചമലയാള പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുൻനിര നായകരിലൊരാളായ കുണ്ടൂർ, സംസ്കൃതത്തിന്റെ അതിപ്രസരത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് തനിമലയാളത്തിൽ കവിത രചിച്ച ഭാഷാകവി എന്ന നിലയിലാണ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ അനശ്വരനായത്. കവിയെന്നതിലുപരി ഗദ്യകാരൻ, വിവർത്തകൻ, ഗവേഷകൻ, നിരൂപകൻ എന്നീ നിലകളിലും അദ്ദേഹം മലയാളത്തിന് വിലമതിക്കാനാകാത്ത സംഭാവനകൾ നൽകി.

ജനനവും വിദ്യാഭ്യാസവും

1861 ജൂൺ 23-ന് തൃശൂർ ജില്ലയിലെ ഊരകം ദേശത്തെ കുണ്ടൂർ തറവാട്ടിൽ കല്യാണിയമ്മയുടെയും കോമത്ത് കൃഷ്ണമേനോന്റെയും മകനായാണ് കുണ്ടൂർ നാരായണമേനോന്റെ ജനനം. മലയാളം ഐച്ഛികവിഷയമായി ബി.എ. ബിരുദം നേടിയ ആദ്യ ഭാഷാകവി എന്ന ബഹുമതിയും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി കോളജിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹം ബിരുദം നേടിയത്. തുടർന്ന് കോഴിക്കോട് പൊലീസ് ട്രെയിനിങ് കോളജിൽ പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കി കൊച്ചി പൊലീസ് സൂപ്രണ്ട് ഓഫീസിൽ ഹെഡ്ക്ലാർക്കായി ഔദ്യോഗിക ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. പിന്നീട് തഹസിൽദാറായും പാലിയം മാനേജരായും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

പച്ചമലയാളത്തിന്റെ വക്താവ്

1889-ൽ വിദ്യാവിനോദിനി മാസിക ആരംഭിച്ചതോടെ സാഹിത്യരംഗത്ത് അദ്ദേഹം കൂടുതൽ സജീവമായി. വെൺമണി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സംസ്കൃതപദങ്ങളുടെ അമിതപ്രയോഗത്തെ അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിർത്തു. മലയാളത്തിന്റെ തനിമയും ജനകീയതയും നിലനിർത്തണമെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പച്ചമലയാളത്തിൽ കവിത രചിച്ചു. ഭാഷ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കണമെന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യദർശനം.

ഉള്ളൂരിന്റെ വിലയിരുത്തൽ

കുണ്ടൂരിന്റെ ഭാഷാപാടവത്തെക്കുറിച്ച് മഹാകവി ഉള്ളൂർ നടത്തിയ വിലയിരുത്തൽ മലയാള സാഹിത്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ അഭിപ്രായങ്ങളിലൊന്നാണ്.

"പച്ചമലയാളത്തിൽ കവിതയെഴുതുന്നതിൽ കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ തമ്പുരാൻ പോലും കുണ്ടൂരിനു തുല്യനായിരുന്നില്ല."

"നല്ല ഭാഷ ഒരു തിരിയാണെങ്കിൽ കോമപ്പൻ അതിൽനിന്ന് കൊളുത്തിയ പന്തമാണ്."

ഈ വാക്കുകൾ തന്നെ കുണ്ടൂരിന്റെ സാഹിത്യപ്രതിഭയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സാഹിത്യസമ്പത്ത്

കോമപ്പൻ, കൊച്ചി ചെറിയ ശക്തൻ തമ്പുരാൻ, പാക്കനാർ, അജാമിളമോക്ഷം, ഒരു രാത്രി, നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ തുടങ്ങി പന്ത്രണ്ടോളം കാവ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു. കിരാതം, പൂതനാമോക്ഷം തുടങ്ങിയ ഗാനകൃതികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്. രത്നാവലി, ദ്രൗപദീഹരണം, പ്രമദ്വരാചരിതം തുടങ്ങിയവ കൂട്ടുകവിതകളായും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

വടക്കൻപാട്ടുകളും കേരളീയ ഐതിഹ്യങ്ങളും ആധാരമാക്കി രചിച്ച ഭാഷാകാവ്യങ്ങൾ മലയാളത്തിന്റെ തനിമയും ഓജസ്സും പ്രകടമാക്കുന്നവയാണ്.

വിവർത്തകനും ഗവേഷകനും

കവിതയ്ക്കൊപ്പം വിവർത്തന സാഹിത്യത്തിലും കുണ്ടൂർ തന്റേതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. മാളവികാഗ്നിമിത്രം, കുമാരസംഭവം, രഘുവംശം, മേഘസന്ദേശം, ദൂതഘടോത്കച വ്യായോഗം, അധ്യാത്മരാമായണം തുടങ്ങി നിരവധി സംസ്കൃതകൃതികൾ മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു.

ഗദ്യരചനയിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധേയനായിരുന്നു. ചെറുശ്ശേരിയെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ നിരൂപണം മലയാള നിരൂപണസാഹിത്യത്തിലെ മികച്ച കൃതികളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ശബ്ദസൗന്ദര്യവും കാവ്യശിൽപവും

ശബ്ദത്തിനും അർഥത്തിനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന കാവ്യശിൽപമാണ് കുണ്ടൂരിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. അതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് 'പാക്കനാർ' എന്ന കാവ്യത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ശ്ലോകങ്ങൾ.

ഉണ്ടോ നേരത്തുടുക്കും തളിരൊടമരടിക്കും

ചൊടിക്കും ചൊടിക്കും

കൊണ്ടൽക്കേറെക്കടുക്കുന്നഴകുമൊരുമിടുക്കും

മുടിക്കും മുടിക്കും

കണ്ടാലുൾക്കാമ്പിടിക്കുന്നഴലുകിടപിടിക്കും

പിടിക്കും പിടിക്കും

കൊണ്ടാടേണ്ടും നടയ്ക്കും മുടിയഴിയുമിടയ്ക്കൊന്നടിക്കുന്നടിക്കും...

ഈ വരികളിൽ ശബ്ദാലങ്കാരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും പദങ്ങളുടെ താളഭംഗിയും അർഥഗാംഭീര്യവും സമന്വയിക്കുന്നു. പച്ചമലയാളത്തിന്റെ ലാളിത്യവും ശക്തിയും ഒരുമിച്ച് പ്രകടമാക്കുന്ന ഈ കാവ്യശിൽപം കുണ്ടൂരിന്റെ അസാമാന്യ പ്രതിഭയുടെ തെളിവാണ്.

അംഗീകാരങ്ങൾ

സാഹിത്യരംഗത്തെ സമഗ്ര സംഭാവനകൾ പരിഗണിച്ച് കൊച്ചി വലിയ തമ്പുരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് 'സാഹിത്യകുശലൻ' എന്ന ബഹുമതി സമ്മാനിച്ചു. മലയാള ഭാഷയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാർഥതയ്ക്ക് ലഭിച്ച അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്.

ശാശ്വത പാരമ്പര്യം

1936 ജൂലൈ 19-ന് കുണ്ടൂർ നാരായണമേനോൻ അന്തരിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യപാരമ്പര്യം ഇന്നും മലയാള ഭാഷയെ സമ്പന്നമാക്കുന്നു. മഹാകവികളുടെ നിരയിൽ വേണ്ടത്ര ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാതെ പോകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പച്ചമലയാള പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ശബ്ദങ്ങളിലൊരാളാണ് അദ്ദേഹം.

മലയാളം ജനങ്ങളുടെ ഭാഷയാണെന്നും ആ ഭാഷയ്ക്ക് സ്വന്തം സൗന്ദര്യവും ആത്മാവുമുണ്ടെന്നും തെളിയിച്ച മഹാനായ ഭാഷാകവിയാണ് കുണ്ടൂർ നാരായണമേനോൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതവും സാഹിത്യവും മലയാള ഭാഷയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അധ്യായമായി എന്നും നില നിൽക്കും.